Boos kijkend jongetje.

 

 

‘Nee!! Mijn auto!! Blijf af!!!’ Je vriendin is nog niet eens binnen of jullie kinderen vliegen elkaar al in de haren. ‘Kan het nooit eens gewoon rustig zijn?’ Je verzucht je irritatie zo goed als je kan en herhaalt voor de zoveelste keer: ‘Samen spelen, samen delen!’ Maar het dringt niet door. Je wilde gewoon wat gezelligheid en nu heb je weer dit gezeur…

 

 

Hoe zit dat?

Hoe kan dat toch dat sommige dingen gewoon niet doordringen bij onze kinderen? Delen is zoiets wat voor het ene kind heel moeilijk is en het andere kind geeft alles zo maar weg. In beide gevallen kan je daar als ouder een vervelende bijsmaak van krijgen of je heel machteloos voelen. Hoe zit dat toch en wat kan je er aan doen? Waarom doet mijn kind toch zoals hij doet?

 

Grip

Je zou kunnen zeggen dat je kind, zodra het in contact komt met anderen, bezig is af te tasten of het invloed of grip heeft. Wie ben ik in deze omgeving, wat heb ik hier te vertellen, hoe belangrijk zijn mijn grenzen, wensen en gevoelens?

 

Voorbeeld

Een tijdje terug mocht ik oppassen op een vijftal kinderen die elkaar grotendeels niet kenden. Het was heel opvallend om te zien hoe eigenlijk alle kinderen (onbewust) bezig waren met bovenstaande vragen. Het geeft een bepaalde spanning, onzekerheid en ik zag dat ze daar allemaal anders mee om gingen. Een meisje zocht steun bij mij, een jongetje ging zijn eigen gang en een ander ging het mooiste autootje claimen om te kijken wat er zou gebeuren.

 

Mijn mooie speelgoed

Jongetje speelt rustig en alleen met een autootjeWanneer kinderen ervaren dat ze dit zoekproces echt op hun eigen manier mogen uitwerken, dan kunnen ze ontspannen. Ze voelen dat ze mogen houden van hun speelgoed. Van die hele snelle auto, die prachtige pop. Zonder dat ze het meteen weer moeten afstaan. Je ervaart als kind eigenaarschap. ‘Van mij!’ Dan heb je iets te vertellen. Je voelt je belangrijk. Jouw wensen worden gerespecteerd (want je mag met dat mooie speelgoed spelen) en je mag het op jouw manier en tijd doen.

 

En het delen dan?

Maar hoe zit het dan met delen zal je je misschien afvragen? Ik heb tot nu toe gemerkt dat veel kinderen, wanneer ze zich echt gerespecteerd voelen in hun wens, bijvoorbeeld om met dat ene speciale speelgoed te spelen, vervolgens ook een ander iets gunnen. Bijvoorbeeld wanneer ze er zelf klaar mee zijn. Al helemaal wanneer ze hierin zelf onderling afspraken kunnen maken waar ze zich goed bij voelen. Wanneer dit door een volwassene bepaald wordt, voelen ze geen grip. Dan voelen ze zich niet gezien en serieus genomen en gaan op een andere manier proberen die grip weer ‘terug te pakken’. Door te bepalen, af te pakken, duwen, trekken, tegenwerken, niet luisteren, achterbaks doen, liegen, noem maar op. Alles om het ‘eigenaarschap’ over zichzelf maar weer terug te hebben.

 

Wat kan ik doen?

Vaak is de begeleiding die kinderen in dergelijke ‘spannende’ of ‘nieuwe’ situaties van ons nodig hebben geruststelling, ondersteuning, erkenning en soms wat suggesties hoe ze het zouden kunnen oplossen.

 

Hoe doe ik dat?

Bijvoorbeeld zo:

Kind A:

‘Van mij!’ (Normaal gedrag bij bepaalde leeftijd/omstandigheden).

Volwassene:

‘Ja hè, jij bent er nu mee aan het spelen’. (Bevestiging, geruststelling, het kind ervaart dat je ‘naast/bij’ hem staat).

Kind B:

‘Ikke hebben!’ (Kind voelt zich misschien jaloers, verleid met dat mooie speeltje. Ben ik net zo belangrijk als kind A kan er onbewust ook onder zitten).

Volwassene:

‘Wil jij het ook zo graag hebben? Ja het is ook wel een hele mooie hè. Ho! Even wachten, niet afpakken. Zullen w even aan kind A vragen of/wanneer jij er mee mag?’ (Je helpt kind B zijn wens te uiten, een vraag te stellen, de impulsen te beheersen en tegelijkertijd straal je vertrouwen uit dat ook zijn wens gehoord en begrepen wordt en dat je er voor hem bent om zo nodig te helpen die wens in te willigen. Tegelijkertijd help je kind A te begrijpen hoe kind B zich voelt en wat hij graag wilt, daarmee help je kind A om zich in te leven in kind B waardoor hij wellicht ook meer voor kind B over zal hebben. Wanneer dit niet het geval is kan je daarin erkenning geven hoe jammer dat voor kind B is. Wellicht komt kind A later alsnog met een voorstel).

Vervolgens kan je de kinderen helpen het steeds meer zelf op te lossen.

 

Oplossingsvaardigheden en zelfvertrouwen

Hoe vaker je op deze manier kinderen grip geeft in hebben of delen, wanneer of hoe, dan bouwen ze hier steeds meer oplossingsvaardigheden mee op. Dan hoeven er veel minder ruzies te ontstaan en hoef je als volwassene niet steeds in te grijpen. Bijkomend voordeel is dat kinderen heel creatief kunnen zijn in oplossingen verzinnen en het ook zelfs heel leuk kan worden. Ze gaan in mogelijkheden, in oplossingen denken in plaats van in angst, bezit of problemen. Ze bouwen vertrouwen op dat ze er hoe dan ook uit komen, dat ze hoe dan ook voor hun eigen wensen kunnen zorgen. Een kind voelt zich dan gezien, gerespecteerd, uitgedaagd, begrepen. Ideale grond dus om zelfvertrouwen, zelfrespect en een positief zelfbeeld te ontwikkelen. De volwassenen leven immers voor dat je het waard bent om je gevoelens serieus te nemen, voor jezelf op te komen en je grenzen aan te geven. Wat wil je nog meer?

 

Missie

Praktijk de Zonneboom is er voor ouders en kinderen die graag met ontspanning en plezier door het leven gaan en uitdagingen of moeilijkheden willen benutten om er van te groeien. Zo krijg je weer plezier in het zetten van je volgende stap op weg naar meer zelfvertrouwen en levensgeluk!

 

Extra’s

Voor meer inspiratie en tips, zie, like, deel of kom naar:

 

Contact

Lody van de Lindeloof-Steenvoorden, Praktijk de Zonneboom, Oosterbeek en Wageningen. Lody@praktijkdezonneboom.nl 06 2345 7532

 

VLOG over hoe je je kind kunt helpen eigen problemen op te lossen. Want wat geeft meer zelfvertrouwen en een positiever zelfbeeld dan je eigen ervaring dat je moeilijkheden, problemen, uitdagingen, kunt oplossen? Op je eigen manier! Dat je steeds grotere uitdagingen zoekt om te ontdekken hoeveel je kunt als kind, en hoe heerlijk dat voelt! En dan merk je als ouder dat jouw ‘goed’ of ‘knap zeg’ eigenlijk vooral afdoet aan de trots die een kind kan voelen wanneer iets (met hulp) op eigen kracht gelukt is! Gelukkig kan je als ouder wel jullie gevoel delen over de trots en het plezier van de overwinning. Waarschijnlijk voelen jullie dat namelijk wel allebei wanneer je weet en ziet hoe moeilijk het geweest was.

 

‘Bij mijn kinderen duurt het echt eindeloos voor ze klaar zijn om te gaan slapen. Ik moet steeds opnieuw vragen of ze nu eindelijk hun tanden gaan poetsen, plassen, omkleden. Zo moeilijk is dat toch niet? Ik wordt er echt gek van! Niks werkt, niks helpt. Ik blijf maar vragen, vragen, vragen’.

 

Het vraagt soms ècht een heleboel om kinderen in bed te krijgen. Laat staan dat je dan ook nog rustig en geduldig kan blijven. Hoe doen andere ouders dat toch?! Bij deze een aantal praktische tips om het eens anders aan te pakken.

 

Want, hoe is het avondritueel eigenlijk voor je kind? Ben je bereid je daarin in te leven? In hoe je kind zich voelt. Wat de reden is dat je kind doet zoals hij/zij doet? Wat de achterliggende boodschap is van uitstelgedrag, gedraal, gejengel, de discussies en de machtsstrijd? Wanneer je daar achter kan en wil komen en dat kunt erkennen, heb je deze tips namelijk niet eens meer nodig! Voor als je wel wat ideeën kunt gebruiken:

Zou het kunnen dat je kind het lastig vindt om het spel of de dag af te ronden? Dat het geen zin heeft om naar bed te gaan, niet houdt van tijdsdruk, stress of dingen ‘moeten’. Zou het kunnen dat je kind juist plezier wil, ontspanning, gezelligheid? Zich groot en gezien wil voelen? Wanneer je dat zelf ook wil, lees dan verder en laat me weten hoe goed het werkt!

 

1. Praat in doelen/uitdagingen

i.p.v. in eindeloze voorgekauwde stapjes waarin je je kinds probleemoplossend vermogen zwaar onderschat:

  • ‘In hoeveel tellen kan jij je helemaal omkleden?’ (en dan pas je natuurlijk het tellen soms even aan). Of bij een ouder kind:
  • ‘Kan je je ook klaarmaken zonder dat ik iets zeg of vraag?’

 

2. Maak er een spel van, maak het gezellig samen

i.p.v. negatieve verwachtingen, vooronderstellingen, oordelen, interpretaties of buien.

  • ‘Op welke manier ga je vandaag de trap op lopen?’ (Achterstevoren, hinkelend, als een olifant, als een muis).
  • Voor wat oudere kinderen: Maak een Scrumbord (zie scrum@home in google).
  • Bespreek samen op een rustig moment wat jullie allemaal kunnen doen om het avondritueel gezelliger te maken en schrijf alle!! (gekke, bizarre) ideeën op en kies welke jullie gaan proberen, evalueer zo nodig en stel dan weer bij.

 

 3. Geef keuzevrijheid binnen jouw kaders

i.p.v. heel gerichte of dwingende opdrachten waardoor het een machtsstrijd wordt.

  • ‘Oh wil je dat nu nog even niet? Oké’. (En na vijf minuten toch wel. Of ‘Oh hier niet, waar dan wel?’).
  • ‘Wil je een, twee of drie verhaaltjes voorlezen? Hoe zorg je ervoor dat we daar genoeg tijd voor hebben?’

 

 4. Neem jezelf, je grenzen, gevoelens en behoeften serieus

i.p.v. dingen vijf keer vragen, over je eigen grenzen gaan of jezelf van alles kwalijk nemen.

  • Wees oprecht verbaasd als ze je niet horen of niet reageren i.p.v. dit normaal te vinden: ‘Hè? Hoor je me niet? Zitten er dan bananen in je oren? Even kijken hoor’. ‘Ik vind het zonde van mijn energie en stemgeluid om het voor niks te gebruiken’
  • Stel je een vraag? Leef met het antwoord: ‘Wil je nu je tandenpoetsen?’ Dan kan het antwoord nee zijn. Je kan ook je kind aan de hand nemen: ‘Kom, even poetsen’.
  • Als je toch iets vraagt, doe het 1 of 2 keer, hooguit 3, nooit meer dan dat. Dan ben je ongeloofwaardig en ze raken immuun voor je vragen. Zorg dat je het dus echt meent zodra je iets zegt!
  • Voeg daad bij het woord: ‘Wil je blijven springen op bed? Prima. Dan ga ik even met je broertje in de andere kamer voorlezen’.

 

5. Geef erkenning aan gevoelens van jezelf en van je kind

i.p.v. kleinerend, ongeduldig, hoge eisen, hoge druk, teleurstelling of boosheid

  • Ben je zoo moe dat het niet meer lukt om het zelf te doen?’
  • Heb je geen zin om naar bed te gaan?’
  • ‘Vind je het niet fijn om je tanden te poetsen?’ ‘Waar heb je last van?’ ‘Wat vervelend joh’. ‘Hoe maken we het prettiger?’
  • ‘Het lukt me nu even niet om geduldig te zijn want ik heb al zoveel van mezelf gegeven. Ik maak er het hoogst haalbare van’. (Dit kan iets zijn wat je tegen jezelf zegt).
  • ‘Ik heb vanavond even helemaal geen geduld meer om te wachten tot je klaar bent. Vind je het goed dat ik je even help zodat we snel en lang kunnen voorlezen?’ (Win-win).
  • ‘Lastig om de I-pad na tien minuten alweer uit te zetten he? Hoe kunnen we dit de volgende keer makkelijker maken?’

 

Conclusie:

Zoals je ziet gaat het er steeds om dat je kind keuzevrijheid heeft binnen jouw kaders en dat je hem respecteert in wie hij is en wat of hoe hij het wil. Dat je zoekt naar een win-win situatie. Dat je allebei verantwoordelijk bent voor je eigen gevoelens en problemen. Jouw ongeduld is jouw verantwoordelijkheid. Hun probleem, hun verantwoordelijkheid. Het gaat er om dat je zoekt naar de mogelijkheden om van de gegeven situatie het beste te maken, het hoogst haalbare. Veroordeel gevoelens van jezelf of van je kind niet. Ze zijn er. Daar heb je het mee te doen, wat je er ook van vindt. Zie en hoor ze en geef waar mogelijk erkenning en liefde. Dan kan je veel gemakkelijker en langer bij je geduld en begrip blijven. Kinderen zijn er vaak heel goed in om er iets gezelligs en leuks van te maken, ook het kind dat jij ooit was en ergens nog in je zit! Nodig die kant eens uit en maak van het avondritueel weer iets leuks.

 

Wil je nog meer tips en inspiratie voor je ouderschap? Doe dan eens mee met een oudertraining of kijk, lees of like:

 

Laat kinderen weer stralen en ouders genieten. Dat opvoeden weer leuk kan zijn!

Lody van de Lindeloof-Steenvoorden van Praktijk de Zonneboom.

Mijn kind eet zo slecht…

‘Pannenkoeken, frietjes, boterhammen, yoghurt, vissticks, kaas of worst en soms met hangen en wurgen een stukje komkommer’… De moeder tegenover me somt een kort lijstje op wat haar zoon eet. ‘Voor de rest krijgen we er haast niks in! Wat ik ook doe’. Verzucht ze me. Wat kan ik er aan doen?

De maaltijd wordt gemakkelijk een punt van strijd tussen ouder en kind. Als ouder willen we graag dat ons kind gezond is en dus goed eet en goed groeit. Alleen het lastige is dat eten zich niet laat dwingen en dat beseffen ouders en kinderen zich vaak heel goed. Je staat als ouder machteloos. Je kan inderdaad van alles verzinnen (beloningen, straffen, gezellige afbeeldingen maken, soep, groenteverstoppertje, wat dan ook) maar het kind bepaalt zelf of het wil eten of niet.

 

 

Wat is er aan de hand?

In veel gevallen is er in dergelijke gevallen sprake van een machtsstrijd. Een kind voelt al vanaf een hele jonge leeftijd aan, (vaak onbewust) dat het zijn ouders kan raken met wel of niet eten. Ouders gaan hele interessante dingen doen als je weigert. ‘Eens uitproberen wat er gebeurt als ik… ‘, lijkt een kind soms te denken. En als de ouder dan reageert: ‘BINGO!’. ‘Dit is leuk!’ Lijken ze te denken. Kijkend met van die glinsterende uitdagende oogjes. ‘Nu gaat er wat gebeuren….’

 

 

Hoe ga je hier mee om?

  1. Allereerst is er het besef dat je inderdaad machteloos staat tegenover je kind als het niet wil eten. Dit gevoel is er, daar heb je het mee te doen. Voel dit gevoel als het opkomt en onderzoek waar je dit gevoel aan kunt herkennen. (Irritatie, frustratie, boosheid of gedachtes als: ‘Daar gaan we weer’ et cetera). Als je het kan herkennen kan je namelijk vervolgens ook een keuze maken wat je met dit gevoel wil. Je kunt het ook loslaten.
  2. Geef je kind vertrouwen en zelfbeschikkingsrecht met betrekking tot eten. Bijvoorbeeld door uit te spreken: ‘Jij voelt of en hoeveel honger je hebt. Eet maar van je bord waar je zin in hebt’. Laat het voor de rest los. Vertrouw je kind dat het eet wat het nodig heeft. Als de machtsstrijd voorbij is, is dit in de meeste gevallen namelijk ook zo.
  3. Maak het gezellig aan tafel en schenk geen directe aandacht aan hoeveel en of een kind eet. Stel vragen over de dag van je kind, vertel over je eigen ervaringen of hou het gewoon rustig, net wat jullie prettig vinden. Zo nodig kan je vrijblijvend even helpen herinneren dat er eten op het bord ligt. Maar let er op dat je er geen druk op legt, geen verwachtingen hebt.
  4. Neem de tijd voor een maaltijd, maar maak het ook weer niet overbodig lang. De tijd die je zelf nodig hebt voor je maaltijd is vaak iets korter dan de tijd die een kind nodig heeft. Maar als je kind niet echt meer eet, vraag het dan of het klaar is met eten. Zo ja, sluit de maaltijd af of vertel wijzend op de klok wanneer je dat gaat doen.
  5. Bij zoiets als het gooien met bestek of eten op de grond: Reageer op de achterliggende boodschap van het kind in plaats van op het directe gedrag. Bijvoorbeeld: ‘Oh heb je je vork niet meer nodig?’ – ‘Ben je klaar met eten?’ – ‘Hoef je dat stukje brood niet meer?’. En geef zo mogelijk alternatieven als: ‘Laat het maar liggen op je bord’ of ‘geef ze maar aan mij als je geen olijven wil’ Je kunt best kort en duidelijk zijn: ‘Nee niet gooien. Laat maar liggen’.

 

Behalve een machtsstrijd kunnen er ook andere oorzaken een rol spelen als een kind niet wil eten. Bijvoorbeeld gevoelig voor de smaak, (over)vermoeidheid, teveel afleiding tijdens de maaltijd, een onverwerkte ervaring of gevoel uit het verleden, teveel indrukken die eerst nog verteerd moeten worden, een allergie, spijsverteringsproblemen, noem maar op. Ieder kind en iedere situatie is weer anders. Dit zijn in elk geval vast een paar tips om mee te beginnen.

 

 

Wat nu?

Wil je hulp of begeleiding in jullie eigen situatie? Meer of vaker inspiratie, tips of uitwisseling over de opvoeding?

 

Laat kinderen weer stralen en ouders genieten. Dat het opvoeden en opgroeien weer leuk kan zijn…

 

Andere artikels over dit onderwerp:

 

 

Peuter met een driftbui. Wat moet je daar toch mee?!

 

 

Op de grond ligt een jongetje van een jaar of 2 te schoppen en slaan. Brullend, schreeuwend: ‘IJsje!! IJsje!!’. Ondanks de enorme decibellen hurkt zijn moeder bij hem neer en zegt iets: ‘Nee hee heee!!’ ‘IJsje!’ Blijft hij roepen. Moeder haalt alles uit de kast om hem mee te krijgen. Maar tevergeefs. Hij wil alleen maar zijn: ‘IJsje!!!!!!’

 

Een klassiek beeld, waar iedereen wel voorbeelden van kent. De grote schrik voor ouders van tweejarigen, omdat het zich zomaar ineens van het een op het andere moment kan voordoen, zonder enige aanleiding. En je wil je kind niet altijd dat zogenaamde ‘ijsje’ geven zodat het maar zoet en lief mee gaat naar de winkel. Hoe dan wel?!

 

Jonge kinderen kunnen enorm last hebben van ‘primitieve driften’: ‘Hebben! – Snoepen! – Beeldscherm! – Mij!’ Je kan het zo gek niet bedenken of het kan aanleiding zijn voor een kind om totaal in paniek te raken. Radeloos, wanhopig, gefrustreerd. Onmachtig om zijn wensen of gevoelens op een andere manier te uiten dan door schreeuwen, slaan of schoppen. Gedrag waar wij als volwassenen over het algemeen een grote hekel aan hebben en zo snel mogelijk weer de kop in willen drukken. Wat een overdreven gedoe. Aanstellerij. Zeuren. Of niet dan?

 

Anderzijds kennen we ook wel die drang om na het tweede koekje door te gaan met de rest van het pak. Of het gevoel van de enorme teleurstelling als we ons verheugd hebben op dat ene prachtige huis waar we zo’n mooi bod op hebben gedaan wat onverwachts op het laatste moment toch aan onze neus voorbij gaat en waar we gewoon niks aan kunnen doen! Vooruit, het zijn niet meer die primaire driften waar een tweejarige mee te maken heeft, maar toch kennen we die verlangens, wensen en ons (soms overweldigende gevoel) als het niet gaat zoals we zouden willen of het niet lukt onze driften te beheersen.

 

Hoe zou het zijn als je juist op dat moment iemand bij je hebt die je serieus neemt en ziet in jouw gevoel, je behoefte, zonder dat daar een oplossing of verandering in hoeft te komen. Gewoon dat je even wordt gehoord of begrepen en niet veroordeeld of afgewezen. Die je helpt om je gevoelens te (ver)dragen en zodra je daar klaar voor bent helpt om weer verder te gaan met je leven. Dan kan je best gemakkelijk schakelen toch? Stoppen met snoepen, teleurstelling loslaten, nieuwe ideeën laten komen.

 

Wat is dan de truc bij die ‘driftbuien om niks’ van die tweejarige? Je zou onderstaande tips eens kunnen proberen en in een reactie hieronder laten weten hoe het bij jou werkt!

 

  1. Geef je kind erkenning door zijn gevoel of behoefte serieus te nemen à ‘Heb je zo’n zin in een ijsje? Vind je dat zo lekker? … Ben je nu dat niet mag zó boos dat je op de grond gaat slaan?’
  • De boodschap die je verbaal (met woorden) en non-verbaal (in je toon, houding, intentie etc.) laat merken werkt pas als erkenning wanneer je bij je kind ziet en voelt dat hij gaat ‘zakken’ à ‘Jaa…. :’(… zucht….
  • Realiseer je dat het heel normaal is voor een tweejarige (of drie, vier, vijf etc.,) dat ze zich soms plotseling iets in hun hoofd halen wat op dat moment voor hen werkelijk van levensbelang is (de beker moet blauw zijn – ik wil als eerste zijn – ik wil de TV aanzetten) etc. En dus ook afschuwelijk is als dat niet lukt/doorgaat (denk aan dat geliefde huis).
  1. Toon je medeleven en geef troost à ‘Liefie toch’, ‘echt vervelend he’
  2. Blijf helder in je boodschap eventueel met een korte toelichting erbij à ‘Ik weet hoe graag je het wil en toch krijg je nu geen ijsje omdat we zo gaan eten’.
  • Zo nodig herhaal je het geven van erkenning en troost tot je kind weer ‘gezakt’ is. Schakelen en het uiten van emoties kost tijd, geef die tijd. En wees er bij, luisterend met rust en aandacht.

 

In eerste instantie lijkt deze benadering vaak tijdrovend en intensief. Bedenk je dan dat driftbuien en strijd vaak ook veel tijd, energie en gezelligheid kosten. De ervaring leert dat hoe vaker en beter je wordt in erkenning geven, hoe sneller en gemakkelijker het gaat. De emotionele uitbarstingen worden minder heftig, komen minder vaak voor en gaan sneller voorbij. Je verbinding en begrip voor jezelf, elkaar en anderen groeit. Je ervaart meer levensgeluk, minder spanning of angst en je bouwt steeds meer zelfvertrouwen op. Wil je nog meer tips, inspiratie en uitwisseling? Doe vanaf donderdag 18 mei of vrijdag 9 juni mee met de oudertraining van Praktijk de Zonneboom! Zie www.praktijkdezonneboom.nl/ouders of volg https://www.facebook.com/PraktijkdeZonneboom/

mrt
6

Oudertraining

‘Hoe zorg ik dat ze luisteren?!’

Het is half acht in de ochtend: ’Ga je je nu eindelijk aankleden? Je moet al bijna naar school!’ Geïrriteerd, want voor de zoveelste keer. Hij: ‘Jahaa…’ en gaat verder met zijn spel. Jij gefrustreerd, hij chagrijnig. Daar gáán we weer.

 

Herken je dat? Dat je steeds vriendelijk aan je kind vraagt iets te doen en dat het keer op keer niet gebeurd? Uiteindelijk verlies je je geduld, daar baal je van, je voelt je schuldig en misschien denk je zelfs: ‘Blij als ze even weg zijn.

 

Je wil wel anders, maar hoe?!

 

Bij de oudertraining ‘Hoe zorg ik dat ze luisteren?!’ achterhaal je:

  • Waarom doet mijn kind zoals hij/zij doet?
  • Hoe ga ik om met lastig gedrag?
  • Hoe geef ik liefdevol duidelijke grenzen?
  • Hoe ga ik om met tegenstrijdige behoeften?
  • Hoe help ik mijn kind zelfstandig worden?
  • Hoe blijf ik mezelf als opvoeder?
  • Hoe vind ik antwoord op mijn specifieke vragen en behoeften.

 

Wanneer

  • 19.45 – 21.45 Donderdag 30 maart, 13 april en 4 mei Oosterbeek
  • 9.00 – 11.30 Vrijdag 7 en 21 april, 12 mei Wageningen
  • 19.45 – 21.45 Donderdag 18 mei, 1 en 15 juni Oosterbeek
  • 9.00 – 11.30 Vrijdag 9 en 23 juni, 7 juli Wageningen

 

Waar

Praktijk de Zonneboom: Wilhelminastraat 19, 6862 HA Oosterbeek

Praktijk de Zonneboom: Generaal Foulkesweg 28, 6703 BS Wageningen

 

Kosten

€ 55 per persoon of € 95 per koppel

 

Aanmelding

Voor meer informatie en aanmelding: 06 2345 7532 of lody@praktijkdezonneboom.nl onder vermelding van naam en data training


Bij Praktijk de Zonneboom komen ouders en kinderen (0-12 jaar) voor begeleiding, ondersteuning en advies om vanuit vertrouwen uitdagingen te overwinnen. Laat kinderen weer stralen en ouders genieten is daarbij het motto.


Referenties van de training:

‘Training als erg fijn ervaren. Enorme aanrader. Lody kan helder uitleggen, rust brengen en concreet zijn. Geen zweverigheid’.

Van de Boom: ‘Lody kan heel goed de theorie koppelen aan handige, praktische tips. Veel aan gehad!’

‘Vernieuwend, tijdbewust, confronterend’.

Doreen: ‘Leerzaam, gezellig, leuk en vooral inspirerend om met andere ouders te brainstormen over opvoeding. Lody was heel professioneel, kundig en duidelijk’.


Inspiratiebronnen zijn onder andere: Onvoorwaardelijk ouderschap, Charlotte Visch, Janusz Korczak, Emmi Piggler, ‘How2talk2kids’.

Oudertraining voor gemotiveerde ouders

Het is half acht in de ochtend. ’Ga je je nu eindelijk aankleden? Je moet al bijna naar school!’ Geïrriteerd, want voor de zoveelste keer. Hij: ‘Jahaa…’ en gaat verder met zijn spel. Jij gefrustreerd, hij chagrijnig. Daar gáán we weer.

Hoe vaak hebben we het niet als ouders dat we gewoon vriendelijk en geduldig iets van onze kinderen vragen en dat het niet gebeurt. Je verliest je geduld. Baalt. Schuldgevoel. Misschien denk je zelfs: ‘Blij als ze weer weg zijn. Waren ze maar nooit geboren’. Je wil wel anders, maar hoe?!

Bij de oudertraining van Praktijk de Zonneboom ontwikkel je als ouder nieuwe inzichten en vaardigheden als erkenning geven, afstemmen op gevoel, tegenstrijdige behoeftes oplossen en liefdevol duidelijke grenzen stellen. Al na de eerste avond ervaren deelnemers een groot verschil in de omgang met hun kind(eren) en komt er onderling weer ruimte voor ontspanning, plezier en begrip.

De training vind plaats op donderdagavond 19 januari, 2 februari en 16 februari 2017 van 19.45 tot 21.30 bij Pratijk de Zonneboom aan de Wilhelminastraat 19 in Oosterbeek.

Doe je ook mee? Mail dan je aanmelding naar lody@praktijkdezonneboom.nl of bel 06 2345 7532 Lody van de Lindeloof-Steenvoorden van Praktijk de Zonneboom. Graag tot dan!

In het speeltuintje is een klimrek. Een blond jongetje van een jaar of twee ziet de andere kinderen op het speeltoestel. Hij ziet de drie hoge treden die zij moeiteloos opgaan. De onderste tree is nog hoger dan zijn knie. Hij wilt er op. Eerst kijkt hij of er hulp is. Zijn moeder duwt een meisje op de schommel dus kan even niet helpen. Hij tilt zijn been op. Het lukt niet. Dan nog eens, met zijn knie. Hij zoekt houvast met zijn handen. Het is lastig. Dan stormt er weer een kind voorbij, naar boven. Dan… Alsof er een knopje omgaat bij hem van binnen: Hij moet en zal naar boven… en dan… Het lukt! Daar staat hij. Boven aan het klimrek waar hij naar toe klom!

Hoe gemakkelijk was het geweest hem op het rek te zetten. En toch… Zie hem nu eens staan. Nu heeft hij ervaren hoe het is om op eigen kracht zijn uitdagingen te overwinnen! Nu heeft hij gebouwd aan zijn zelfvertrouwen.

Maar, wat is de basis voor zelfvertrouwen? Hoe komt het dat het ene kind zich onzeker voelt en het andere kind vol zelfvertrouwen zit? En wat kunnen we daaraan bijdragen als opvoeder?

De vraag is ‘Hoeveel vertrouwen geven wij de kinderen? Hoeveel vertrouwen hebben wij in de manier waarop onze kinderen hun uitdagingen aangaan? Deze jongen klom, na verschillende pogingen, zelf het klimrek op. Op zijn eigen manier. De beloning zat in het resultaat. Hij voelde zelf wat hij durfde, wat hij kon en hij deed het omdat hij dat echt graag wilde.

Je kunt je voorstellen hoe anders de situatie is wanneer zijn moeder hem optilt. En roept: ‘Oppassen hoor! Niet uitglijden hè, goed in het midden lopen!’. Zie je het blonde jongetje daar al lopen richting glijbaan? Voorzichtig, angstig. Boven aan de glijbaan overrompeld door angst vanwege de hoogte. Huilend, om hulp roepend.

Natuurlijk zijn het twee uitersten. Maar hoe zal in het tweede voorbeeld de jongen zich voelen? Welk zelfbeeld bouwt hij op als hij dit dagelijks meemaakt? Hij zal denken dat hij afhankelijk is van de hulp van zijn moeder om op het rek te komen. Het rek, de hoogte is gevaarlijk. Zijn moeder te ver uit de buurt. Zodra er iets engs komt (een glijbaan of diepte) is hij in paniek, zo ver bij zijn moeder vandaan. Helemaal alleen. Als hij dan ook nog eens een ongeduldige, ‘ach stel je niet zo aan, ga nou maar gewoon’, te horen krijgt wordt zijn angstige onzekerheid nog groter. Dan weet hij dat hij er ook in zijn angst alleen voor staat.

Natuurlijk kan een klimrek gevaarlijk zijn en natuurlijk kan een kind vallen. Maar mag een kind dat ook zelf meemaken? Ervaren, voelen waar zijn grenzen liggen, wat zijn fysieke mogelijkheden zijn? Wat hij al wel of niet durft? Hoe hij moeilijkheden oplost?

Een kind kan en durft veel meer wanneer hij/zij voelt dat hij kan bouwen op zijn eigen lijf, gevoel, inschattingsvermogen. Als zijn omgeving daar ook op bouwt en op vertrouwd, dan voelt een kind zich verantwoordelijk voor zijn eigen acties. Dan ontwikkeld hij zelfstandigheid, zelfredzaamheid, kortom, zelfvertrouwen!

Rest ons nog de vraag, hoe gaan we als (bezorgde) ouder om met ons gevoel van angst. Angst dat ons kind iets overkomt, angst dat we ons kind zullen verliezen.

Je zult nog verbaasd staan te kijken hoe vaak het eigenlijk goed gaat wanneer je een kind eigen verantwoordelijkheid geeft (binnen veilige grenzen uiteraard). Daarnaast is die angst vooral iets in ons zelf. Het is aan ons om die angst die we voelen, gerust te stellen. Uit te houden. Het is niet aan het kind om zich aan te passen opdat papa of mama geen angst hoeft te voelen. Voel wat je te voelen hebt. En geef, ondanks dat gevoel, je kind de ruimte te groeien, te vallen, succeservaringen op te doen, zichzelf te ervaren en te leren kennen.

Onderzoek op deze manier eens je eigen vertrouwen ten opzichte van je kind en diens capaciteiten. Nodig jezelf uit soms iets langer af te wachten en te kijken of iets gaat lukken. Iets langer af te wachten om te zien wat er gaat gebeuren. Vraag je kind bij een probleem hoe het dat wil oplossen. Of maak er zelfs een spel van door samen de meest gekke oplossingen of ideeën te verzinnen. Gewoon om plezier te maken met elkaar. Lucht in de zaak te brengen. Je kind helpen zelfredzaam te worden. Zelfstandig. Met zelfvertrouwen.

 

Praktijk de Zonneboom. Laat kinderen weer stralen en ouders genieten.

 

Lieve mensen,
 
Allereerst wil ik jullie van harte een goed 2016 wensen! Een jaar waarin je dromen in vervulling mogen komen, in goede gezondheid. Zowel fysiek als mentaal. Met veel plezier, samenzijn met geliefden en ontspanning.
Ook voor de kinderen is dat mijn wens. Ik wil er aan bijdragen dat kinderen stralen, helemaal zijn wie ze zijn, stevig met de voeten in de aarde en met warmte in de borst. Vandaar dat ik mijn werk de naam gaf: Praktijk de Zonneboom!
Om mijn werk in de praktijk te brengen en mijn diploma te behalen, ben ik op zoek naar ouders die deze wens delen. Naar kinderen die zin hebben in avontuur. Die mee op onderzoek gaan naar mogelijkheden van binnen en buiten om datgene aan te pakken waar ze nu nog last van hebben. Ook als dit nog niet heel concreet is, maar wel duidelijk is dat het leuker of makkelijker kan ben je van harte welkom. Bel, mail of app gerust voor een kennismaking of om je vragen voor te leggen.
Concreet
  • Vijf sessies van een uur met het kind (4-12 jaar)
  • Twee of drie gesprekken met de ouders
  • Prijs in overleg
  • Praktijk de Zonneboom in Oosterbeek
Een vliegende start voor 2016!
Niets voor jou, wel voor een ander? Deel, zend, verspreid gerust! Dank je wel.
 
Lieve groet, Lody Van de Lindeloof-Steenvoorden
06 2345 7532
www.praktijkdezonneboom.nl

Veel kinderen hebben het gevoel dat ze van alles moeten, van alles moeten zijn. Dat ze moeten presteren, leuk zijn, vrienden hebben et cetera. Het is haast teveel waar ze allemaal aan moeten voldoen van zichzelf, van leerkrachten, van ouders.

Op school hebben ook de leerkrachten het gevoel dat ze een heleboel moeten. Onderwijseisen, citoscores, de onderwijsinspectie die over de schouder mee hijgt, de eigen oordelen wat voor juf of meester ze willen zijn, misschien zelfs nog collega’s of schoolleiding die van alles willen en verwachten.

Die juf of meester is misschien zelf ook nog een vader of moeder die naast lesgeven, voorbereiden, vergaderingen, ouderavonden, ook nog een huishouden moet runnen, partner is en dan ook nog vader of moeder. Sociale contacten, muziek, sport… Tijd voor jezelf?

Het lijkt wel of de hele maatschappij vol zit met verwachtingen en eisen. Met zoveel druk die we onszelf en elkaar op leggen. Voel je je adem ook al hoger en sneller gaan bij het idee?

 

Het kan ook anders!

Zie het eens voor je… Een stralend kind, bijvoorbeeld Anna, wordt ’s morgens blij en uitgerust wakker, heeft zin in school. Ze is trots omdat ze voor het eerst zelf heeft gedacht aan het smeren van haar boterhammen en deze nog in haar tas heeft gedaan ook! Haar vader die een kopje koffie dronk aan tafel zag dit ook en ze deelden hun plezier hierover. Samen fietsen ze naar school en voor de klas staat een opgewekte, stralende juf, Monique. Ze is oprecht blij om Anna te zien. Monique is ontspannen omdat ze plezier heeft in haar vak en al weet wat ze met de kinderen gaat doen. Monique is benieuwd naar wat de kinderen in haar klas gaan ontdekken vandaag. Ze voelt zich rustig want ze vertrouwd op haar onderbuik gevoel en haar waarnemingen. In de klas zingen ze, ze doen bewegingsspelletjes, horen verhalen, leren omdat ze hongerig zijn. In de pauzes spelen de kinderen en zij voelen zich gezien in hun goeie bedoelingen en intenties. De kinderen zijn gelukkig, omdat ze elkaar in hun waarde laten en respecteren. De een heeft ADHD, de ander een bril en weer een ander is snel driftig. Iedereen is aanwezig op zijn of haar eigen manier en de kinderen ondersteunen en helpen elkaar waar dat kan, gewoon omdat ze betrokken zijn en daar de ruimte voor hebben.

Bij praktijk de Zonneboom werk ik met kinderen, ouders en leerkrachten die gelukkig willen zijn. Ik help hen zichzelf te zijn. Met de voeten stevig op aarde en met warmte in de borst. Zodat zij ondanks de omstandigheden het leven leiden dat zij het liefste willen. Want dat is mogelijk! Ook voor jou, voor Anna, voor Monique, wie dan ook! Het begint met een voor jou haalbare eerste stap. Die succeservaring geeft weer zin om de volgende stap te zetten. Voor je het weet is het bovenstaande bereikt! Ik ga de uitdaging aan, doe je mee? Bel 06 2345 7532 voor een vrijblijvende afspraak of kijk op www.praktijkdezonneboom.nl voor andere mogelijkheden.